

Debt Of Nature (DE), Male & Female Fronted Thrashing Death /
Grind
With Deity Down Records from 2010-Present
"Crush,
Kill And Burn"

TRACKLIST:
01 Intro (Debt Of Nature
Reprise)
02 Masturbator Generator
03 Crush, Kill And Burn
04 Like Breeding Rats
05 Insalata Tarantula
06 Eisenfresser
07 Why I Hate
08 Nightmare Of The Fashion Whore
09 Blackguard
10 Caterpillar Walk
11 Demise Of Dementia
12 Peeping Tom
Released 12 July 2010
Debt Of Nature "Crush, Kill And Burn" is available through the
nearest record store.
Debt Of Nature "Crush, Kill And Burn" is available from Deity Down
Records' online shop:
(BUY NOW button will take you straight into our shop section. Bank transfer,
PayPal accepted)
![]()
REVIEWS:
Fatal Underground
Fanzine (DE)
By Leo
Published 13 June 2010
Rating: n/a
DEBT OF NATURE - " CRUSH,KILL AND BURN" 2006 gegründet, haben die Düsseldorfer mit „Deity Down
Records“ nun endlich auch ein Label gefunden, welches das Potential der Band
erkannt hat und sie mit aller Kraft für die nächste Zeit unterstützen wird. Und
von Beginn an lassen die erst gar nicht großartig was anbrennen und treiben
nach nem kurzen Intro die ganze metallische Angelegenheit gleich voll nach
vorne. Hierbei legt man sich aber vom Stil her niemals ganz eindeutig fest,
sondern setzt gerade hierbei auf nen ganzen Arsch voll an Kreativität. Obwohl
sicherlich deren Haupteinfluss unverkennbar im Death Metal Bereich liegt,
zeigen sie sich gerade bei der Rhythmusgestaltung enorm vielseitig und scheuen
sich nicht davor, sogar verstärkt auf diverse Thrashelemente zurückzugreifen
und vereinzelt sogar mal etwas tiefer an den Grindbereich anzudocken. Dabei
wirkt die Mischung im Gegensatz zu diversen anderen Bands doch unglaublich
ausgewogen und ausgereift. Fast jedes der 12 Stücke weist hier so einiges an
Rhythmuswechseln auf, ohne jedoch zu verspielt zu wirken. Mal schenkt man einer
gewissen Melodik mehr Beachtung, wobei man sich hierbei streckenweise sogar
etwas verspielter zeigt, ohne jedoch den Faden zur brutalen Linie zu verlieren.
Gerade die leicht schräg wirkenden Soliriffeinlagen verleihen diesen Stücken so
ne Art „Schrägheit“. Dann geht’s aber natürlich hauptsächlich in nem verdammten
Affenzahn zur Sache, wobei man sich dann so richtig fett blastend und prügeln
durchs Geschehen arbeitet. Selbst für die Anhänger der eher etwas
schleppenderen Mucke, hat die Band hier musikalisch was im Angebot .Ihr seht
also, Eintönigkeit ist hier absolut nicht vorhanden. Vor allem erstaunt es
einen hierbei wirklich, das trotz der vielseitigsten Gestaltung der Stücke
niemals die Brutalität und Härte verloren geht. Das man nun aber nicht nur vom
Sound her verdammt abwechslungsreich arbeitet, sondern auch gesanglich auf
ganze 4 Akteure zurück greift, unterstreicht wohl noch einmal zusätzlich deren
Ideenreichtum. So ganz nebenbei bemerkt, mit Masae Dausend hat man sogar ne
neue Shouterin am Start, welche ihren männlichen Bandkollegen in Härte und
Ausdruck in nichts nachsteht. Auch qualitativ fährt die Scheibe am obersten
Level, was einen ja sicherlich nicht verwundern wird, wenn man liest, das sich
kein geringerer als Andy Classen für den Sound verantwortlich zeigt. Nen
schnuckeliges, super schnelles und abwechslungsreiches Album, welches bei euch
eigentlich gut ankommen müsste.
Hardsounds
Webzine (IT)
Published 15 June 2010
Rating: 70/100
Direttamente dalla Germania questo nuovo progetto
Death sotto l'elgida dell'interessante Deity Down. I ragazzi si presentano
dicendo che il loro stile č il risultato di un 'threesome', ovvero un 'menage a
trois' per i non anglofoni, al quale avrebbero preso parte Napalm Death, Dying
Fetus e Children Of Bodom. Al di lŕ dell'immagine poco invitante, possiamo dire
che qui tastiere e chitarre neoclassiche non ce ne sono, né tantomeno i riff
maciullanti di Shane Embury e le urla devastanti di Barney Greenway, e,
indovinate un po', nemmeno i Dying Fetus.
Probabilmente questo
threesome č stato girato in Francia* oppure i ragazzi si dilettano nel
tradizionale sport dei metallari, abbandonarsi cioč a incredibili e arzigogolati
sofismi per spiegare il proprio genere, quando in questo caso basta dire che i
Debt Of Nature suonano un Death che risente tanto delle influenze statunitensi
quanto di quelle svedesi, senza creare nulla di particolarmente originale ma
mantenendo il tutto su livelli quantomeno decenti. La produzione moderna e
pompata sottolinea poi la generale gradevolezza della proposta, che non
disdegna un certo tocco Thrash ("Nightmare Of The Fashion Whore" o "Demise Of Dementia") ma perlopiů č un altalenarsi di stili tra
i due oceani ("Caterpillar Walk") con qualche punto in piů al
fronte scandinavo ("Blackguard").
Insomma niente di nuovo,
un gradevole dischetto Death ma nulla di piů.
*dove le leggi in vigore
impongono l'utilizzo del condom nella pornografia.
P.S. Dopo questo disco
la band ha deciso di aggiungere una seconda voce alla sua line up.
Nice one.
Femforgacs
Webzine (HU)
By haragSICK
Published 16 June 2010
Rating: 98/100
Crush, Kill And Burn (2010)
"A remény
elvesztésével elmúlik a félelem, a remény elvesztésével megjön a
beletörődés." /Tom Godwin/ A női és férfi vokál kombónak köszönhetően a Holy Moses neve tagadhatatlan, főleg mert a sok
death-grind aprításban izmos thrash hullámok csapnak át a fejünk fölött. A
hatások mellett a Bolt
Thrower, Massacre, Edge Of Sanity, Hail Of Bullets, Dark Tranquility,Coroner,
korai Pestilence és Asphyx, Illdisposed,
késői Carcass és Death illetve At The Gates. Ez a
hibrid a régi sulis thrashtől a svéd vonalas melodikus death metaltól a húzós deathen
át a grindolásig terjed a színes paletta. Tudás terén nagyon otthon vannak, na
de nem is lepődünk ezen annyira meg, mikor Endart, Legacy of Darkness, Execrate,Demogordon tagok tépik a húrokat, őrlik a
szavakat, darálják a szólókat és püfölik a feszes ritmusokat. A lemez erőssége
a változatosságban rejlik, iszonyatos váltásokban, s egyik sebességből a
másikba való átcsapásba, ingázva a durvább fémek vizein és bizony, bizony, ez a
csónak nem merül el, akkor se, ha a témák egy része dalokon belül visszatér,
csak más építkezésben adja vissza magát. Az a fajta dekonsrtukció a Debt
Of Nature, mely a régiből úgy épít újat, hogy az valóban újnak, vagy
legalább is nagyon jól összerakottnak hat, így tehát maximális pontszámot a
maximális teljesítményük ellenére nem adhatok nekik, de azért megjegyzem
mellékesen, hogy egy kibaszott erős anyaggal lettünk gazdagabbak, szóval hajrá
belehallgatni, letölteni, és ha elégedettek vagyunk a hallottakkal, akkor
bizony rendelni!
Ismerkedjünk meg a düsseldorfi Debt
Of Nature formációval, a
németek érdekes koncepcióban dolgoznak a jelen és az old school határai között,
ennek ellenére 2006-ban alakultak, 2007-ben egy demóval, majd rá egy évvel
kislemezzel jelentkeztek, tavaly pedig kedvenc kiadónk a Deity Down Records segítséget nyújtott a debütben. Az új
lemez, új logóval dukál, a booklet ahogy a zene is félig régies, félig mai, a
zenét pedig úgy harangozták be, hogy mi van, ha a Napalm Death, a Children Of Bodom és Dying
Fetus masszát
összekeverjük. A dolog nem ennyire egyszerű…
Metalnews
Webzine (DE)
By Christian Treude [Trey]
Published 18 June 2010
Rating: 6/7
"Der Rhein ist explodiert!"
„Himmel, der Rhein ist
explodiert!“ war das Erste, was ich dachte, als sich zum ersten Mal DEBT OF
NATURE’s neustes Machwerk in meinem Player drehte. Als ich aber zum Fenster
eilte, konnte ich beruhigt feststellen, dass dieser nach wie vor ruhig in
seinem Bett lag. Es handelte sich jedoch um den Opener "Masturbator Generator“,
welcher einem - nach einem netten Intro - ganz hinterhältig vor die Omme
knallt. Rotziger Death/Thrash mit einer Prise Crust breiten sich aus und
versetzen einen irgendwie sofort zurück in die frühen Neunziger. Roh und
dennoch supermassiv abgemischt. Kein Wunder, denn man zog Altmeister Andy
Classen für den Mix ins Boot und nahm das Pflichtenheft zur neuen Platte direkt
als Arbeitstitel: "Crush, Kill And Burn“.
Nicht allein der Sound macht die
Musik. Auch die Qualität der Songs macht schnell auf sich aufmerksam. Fast jede
Nummer weist ein variables Geschwindigkeitsspektrum von Blast, Midtempo und
groovigem Moshgemetzel auf. "Insalata Tarantula“, eine über sechs Minuten
lange Sozialkritik, ist hierfür bestes Beispiel und avanciert sicher schnell
zur Bandhymne. Mit "Eisenfresser“ gibt’s auch eine Huldigung an die
deutsche Sprache und man sinniert über die Verblendung des Fortschritts.
Zunächst sehr doomig, dann aber schnellt die Tachonadel nach rechts, um es sich
dort gemütlich zu machen.
Wer DEBT OF NATURE bereits etwas
länger kennt, weiß, dass sich die Düsseldorfer weibliche Verstärkung ans Mikro
gezogen haben. Masae, die vormals für die Ruhrpottrumpler EXECRATE und die
Deather SABIENDAS die Stimmbänder schwang, hat nun scheinbar ihre Bestimmung
gefunden und blüht an der Seite von Ursänger Marc so richtig auf. Die kleine
Asiatin kann mit ihrem Organ der HOLY MOSES Sabina und [Ex-]SINISTER Rachel
ganz schön das Pipi in die Augen treiben. Besonders schön zur Geltung kommt
diese Gesangskombination bei der Groovewalze „Caterpillar Walk“. Für mich einer
der unbedingten Anspielhits.
Beim Riffing haben Größen wie
NAPALM DEATH, BRUTAL TRUTH und die älteren MORBID ANGEL Pate gestanden. Aus
diesen Einflüssen kreieren die Düsseldorfer jedoch eine sehr interessante und
vor allem eigenständige Liaison brutaler Schädelspalter. Vor allem heben sie
sich damit meilenweit über die immer noch anhaltende Sintflut von Deathcore und
Slamdeath Bands ab.
Für mich eine der besten
Neuerscheinungen im Underground-Sektor und aus diesem hoffentlich bald
entwachsen! Jeder, der auf hochwertige Extremmusik steht, sollte für diese
aufwändig produzierte und vollwertig gestaltete CD ein Ohr riskieren.
Metal.de Webzine
(DE)
Published 28 June 2010
Rating: 70/100
DEBT OF NATURE spielen knackigen, schwungvollen
Grindcore und stehen mit den Spiellängen ihrer Songs in der besten Tradition
ihres Genres. Hier wird nicht lange gezögert, denn die das deutsche Gespann
will offensichtlich nur eines: Dem Hörer ordentlich den Hintern versohlen und
sein Genick schonungslos zum Rotieren zwingen.
Das gelingt auch ganz vortrefflich. Ein Schuss
NAPALM DEATH, eine Prise alte MORBID ANGEL und sogar ein Hauch von Rock-Flair
finden ihren Weg auf "Crush, Kill & Burn". Der Opener
"Masturbator Generator" (was für ein Titel!) zeigt gleich sämtliche
Tugenden, die DEBT OF NATURE verinnerlicht haben. Hier wird, zwischen
halsbrecherischen Tempowechseln, fiesem Gekeife und zahlreichen wendigen
Gitarrenfuchteleien ein ordentliches Maß an Zerstörungswut, Brutalität und
technischer Finesse geboten.
Ganz neu ist das alles nicht, aber was DEBT OF
NATURE hier abliefern ist allemal amtlich und für jeden, der es einmal wieder
mit guter, lokaler Grind-Kost probieren will eindeutig eine Empfehlung wert.
By Reinier de Vries
Published 28 June 2010
Rating: 79/100
Hello readers, it is a brutal month for
me, with Severe Torture, Burden of Grief, Slechtvalk, Allegaeon, Decrepit Birth
and this Debt of Nature on my desk. But, as a matter of fact I like it
that way. There are months I prefer the happier power
metal and progressive stuff, and there are months I like it brutal.
Has it anything to do with frustration, stress, my neighbour�s wife
irritating me? I don't know, but I don't care either.
This is DoN' s second album, but the
first one under Deity Down's flag. These Germans do a nice job on this
record - they bring us three quarters of an hour a mix of death and thrash.
What makes them special is that there are 4 members who are responsible
for the vocal parts. Two leads and two backing vocals. Perhaps a little
overdone, but it sounds great if you ask me. In tracks like "Like Breeding
Rats" and "Masturbator Generator" it works out well. The
production is done by Andy Classen and with the artwork
of Roberto Parada (Edge of Sanity), so the whole package is very
professional.
The riffs are rather dirty and thrashy
and there are several tempo changes in the songs. This sees to it that
there is enough variety and that it never gets boring. The info sheet
starts with the sentence: 'What would happen if Napalm Death, Children of Bodom
and Dying Fetus decided to join an extreme dirty threesome?' You could probably
describe DoN with that, but if you like the band Vader, you will like this
one too.
Legacy Magazin (DE)
By RB
Published Legacy Magazin, issue 67, June/July 2010, page
117
Rating: 11/15

Planet
Heavy Metal Webzine (DE)
By madrebel
Published 05 July 2010
Ratting: n/a
Crush,
Kill and Burn. Selten gibt es Plattentitel, die so derart bezeichnend für ein
Album sind, wie hier. Das Düsseldorfer Sextett hat hier nämlich wirklich alle
Register gezogen und liefert eine so dermaßen brutale Walze ab, das die Wand
wackelt.
Nicht nur die sehr gute und druckvolle Produktion, die von niemand geringerem
als Andy Claassen durchgeführt wurde, nein, auch die elf durch die Bank geilen
Todesbleibrecher sorgen für maximales Hörvergnügen.
Dazu haben sich die Jungs die Dienste einer in Undergroundkreisen nicht gerade
unbekannten Person geleistet. Und zwar Masae, die ja insbesondere im
nordrheinwestfälischem Untergrund schon länger aktiv ist und vorher ihre Stimme
schon „Execrate“ und „Sabiendas“ zur Verfügung gestellt hat. Hier allerdings
scheint sie ihren Hafen gefunden zu haben. Hat sie doch mit Frontwildsau Marc
den passenden Partner. Und diese doppelte Sturmspitze spielt echt perfekt
zusammen und verwandelt einen Treffer nach dem anderen.
Schon beim anhören von Songs wie „Like breeding Rats“, dem recht langem und
dennoch kurzweiligem „Insalata Tarantula“ und dem deutschsprachigem
„Eisenfresser“, weiß der geneigte Todesbleifanatiker, hier sitzt jede Flanke
und jeder Pass. Dazu gibt es noch Kracher wie der sehr kritisch gehaltene Song
„Nightmare of the Fashion Whore“, dem „Caterpillar Walk“ und „Peeping Tom“, mit
seinem sehr appetitanregendem Inhalt. Also, alles in allem ist den sechs
rheinischen Frohnaturen ein verdammt geiles Death Metal Album gelungen, dessen
Länge einer Halbzeit alles andere als öde und langweilig erscheint.
„Crush, Kill and Burn“ ist ein echtes Highlight der Undergroundszene geworden
und es bleibt zu hoffen, dass durch diese Platte, der Band endlich die
Aufmerksamkeit zuteil wird, die sie schon so lange verdient.
By Chris
Published 07 July 2010
Rating: 5/6
Bis vor kurzer Zeit waren mir DEBT OF NATURE gänzlich unbekannt. Doch auf der
diesjährigen Metalnight in Neuss haben mich die Jungs und das Mädel so
begeistert, dass ich mir direkt das aktuelle Album “Crush, Kill And Burn”
kaufen musste. Das Teil kommt offiziell eigentlich erst am 12.07. über die
niederländischen Deity Down
Records raus und ist das
zweite Full-Length des NRW Joint Ventures.
In gut einer dreiviertel Stunde und 11 Liedern plus Intro präsentiert die Band
eine eigenständige Interpretation des thrashing Death-Grind! Mal mehr dem
Thrash Metal zugeneigt, mal fast so derb böllernd wie Cephalic Carnage(z.B.
in “Black Guard“) ist “Crush, Kill And Burn” ein
abwechslungsreiches Album mit mindestens ebenso abwechslungsreichen Songs.
Diverse Tempowechsel wie auch coole Ideen an den Gitarren machen die DEBT OF NATURE zu einer Ausnahmeerscheinung in dem
Genre! Trotz progressiver Elemente sind die Songstrukturen immer
nachvollziehbar und songdienlich und nicht zu Letzt auf Grund von griffigen
Melodien und Riffs auch gut wiedererkennbar. Ein Spagat, an dem viele Bands
scheitern!
Die langsam beginnenden “Insalata Tarantula” (geiler Titel!) wie auch
das deutschsprachige “Eisenfresser” sind richtige Knaller, die sich
vielschichtig Entwickeln und die besten Seiten von DEBT OF NATURE gut herausstellen! Das progressiv
thrashende “Why I Hate” steht den beiden Songs in nichts nach und
birgt ebenso Mitsingpotential wie “Masturbator Generator” (noch so ein
witziger Titel) oder der besagte Tarantel-Salat. Das kritische “Nightmare
Of The Fashion Whore” bricht dem Hörer im fetten Midtempo ähnlich das
Genick, wie zu hohe Highheels dem Modehungerhaken die Knöchel auf dem Catwalk
und baut einen richtig intensiven, atmosphärischen Part ein. Insgesamt ist nur
im “Caterpillar Walk” ein wenig die Luft raus, was aber im Gesamtbild
ein vernachlässigbar “Schwachpunkt” ist.
Die Produktion der Scheibe ist auch richtig gut, organische Drums, drückende
Gitarren und ein gut hörbarer, scheppernder Bass. Alle Details sind gut
erkennbar und glücklicherweise nicht zu glattpoliert! Wo aber der Vorteil von
zwei Brüllnasen liegt, außer, dass Sängerin Masae der Kapelle den
Frontfrauen-Bonus beschert, kann ich nun nicht sagen. Aber auf der anderen
Seite spricht es für die brutale Stimme der Dame, die absolut nicht weiblich
klingt und sich somit wunderbar zu Marcs Gesang in die Musik einfügt.
DEBT OF NATURE machen
keine gewöhnliche Death-Grind-Kost. Eher könnte man Parallelen zu Warfield Within ziehen, die den technischen
Death/Thrash ähnlich eigenständig interpretieren. Und da beide Bands zusammen
on the Road sind/waren, liegt dieser Vergleich auch ein wenig auf der Hand.
Manch traditionellen Death-Grinder könnten die eigenwilligen Ideen vonDEBT
OF NATURE etwas stören.
Doch wer es nicht permanent und ohne Pause auf die Fresse braucht, und auch mal
etwas mehr Abwechslung haben will, wird “Crush, Kill And Burn” sicher
zu schätzen wissen.
Blastbeat
Webzine (NL)
By Frank de Vreugd
Published 08 July 2010
Rating: 78/100
Een tot
nu toe voor mij totaal onbekende band, Debt Of
Nature. Deze naam wekte bij mij nou niet bepaald reacties op,
aangezien ik van nature een Thrasher ben klonk mij de titel “Chrush, Kill and Burn“al een stuk interessanter.
Mijn verwachting van een
Thrashy klinkend album was niet geheel misplaatst, deze Duitse wel extreem te
noemen band combineert verschillende stijlen. Er worden verschillende extreme
soorten muziek in een soort van keukenmachine gegooid en als resultaat krijg je Debt Of Nature. Wat
zijn de ingrediënten voor dit recept? Ik zou zeggen een handvol Thrash, een
klauwtje Grindcore en een
vleugje Melodic.
Deze band valt niet in
een hokje te plaatsen, dat is al snel duidelijk. Het meest interessante op de
schijf zijn de vocalen, vaak heeft een band één zanger en dan nog wat
achtergrond vocalen. Deze band doet dat heel anders, de band bestaat uit 4
leden en allen nemen zij een deel van de zang op zich, 2 leadzangers en 2
achtergrondzangers. Dat klinkt nogal over the top maar na een paar keer
luisteren is er maar 1 zin voor te noemen: Fucking gaaf!
De riffs op het gehele
album klinken thrashy in het gehoor met daaroverheen een smerige sound, de
sound die erbij hoort als je het mij vraagt. Deze sound wordt vooral
geproduceerd door snelle tempo’s en bruut zangwerk. Tempowisselingen zorgen
voor een variatie waardoor dit album niet saai wordt, al met al een lekker
luisterschijf die eigenlijk niet mag ontbreken in je kast.
Voor fans van: Vader, Napalm Death, Rabid, Morbid Angel
Extreminal
Webzine (TR)
By Goremented
Published 09 July 2010
Rating: 90/100
İşte Almanya'dan düzgün bir death
metal grubu daha, Alman grupların death metal konusunda Avrupa'da sevdiklerim
arasında başı çekenler olması bir tesadüf olamaz. 2006 yılında yola çıkan Dept
Of Nature'ın ikinci tam süreli bu albümü 12 Temmuz'da piyasada olacak, çıkışına
çok az bir süre kala tanıtmak istedim.
DEBT OF NATURE, sound'u, vokalleri, groove bölümleri ve özellikle thrash metal
etkili davulları ile oldschool death metal gruplarını andırıyor genel olarak,
deathgrind etkileri ve işin içine katılan teknik ile birlikte yeni bir grup
olduğunu ve günümüz death metaline ayak uydurduğu da hissediliyor. Bas gitar
tonu ve kendini yoğun bir şekilde hissettirişi bir death metal grubunda
aradığım en önemli şeylerden biridir ve DEBT OF NATURE bunu oldukça iyi
kullanmış.
Kendine has death metali, bir miktar Florida etkisi ve sapkın soloları ile
Alman grup DEBT OF NATURE dinlenesi albümler arasında yerini alıyor, tavsiye
ederim.
Aardschok Magazine (NL)
By Roman
Hödl
Published
July 2010, Page 54
Rating:
78/100

Aux Portes Du Métal (FR)
By
amber_of_death
Published
14 July 2010
Rating:
13/20
On peut parfois se tromper dans la vie. Acheter un CD que
l’on va finalement détester par exemple. Avec l’avčnement d’internet et de
myspace, la marge d’erreur se réduit. Mais on peut se laisser avoir par un ou
deux titres accrocheurs et finalement acheter une bouse digne du salon de
l’agriculture. Heureusement, certains groupes mettent un point d’honneur ŕ ne
pas tromper sur la marchandise. Et les Allemands de Debt Of Nature
en font partie.
Déjŕ, le titre : Crush, Kill And Burn. On
est loin du metal atmosphérique ou du progressif tendance free-jazz. Non, Debt
Of Nature est un subtil mélange entre le death, le grind et le thrash.
Quoique subtil n’est pas le terme adéquat... La bio du groupe nous indique que
la musique est un mélange entre Napalm Death, Dying
Fetus et Children of Bodom. Autant les deux premiers,
j’entends bien mais le troisičme me laisse perplexe.
Debt Of Nature sort donc son deuxičme album,
trois ans aprčs Dreams Kill On Command. Pas de quartier, c’est le
carnage. On nage surtout dans le grind-death pendant douze skeuds. Douze
chansons en mode accélération, blast-beat, cris gutturaux. Quelques morceaux se
démarquent comme Eisenfresser et son intro doom accentuant la lourdeur
du groupe ou Nightmare Of The Fashion Whore, bien heavy et inspiré.
Seul point noir réel de cet album, la production est un
peu sčche. Malgré le mix d’Andy Classen, la batterie manque cruellement de
relief et sonne désagréablement. Hormis cela, il n’y a aucune surprise. La
seule évolution réelle est l’arrivée de Masae Dausend en tant
que deuxičme chanteur. Ah non, on me dit dans l’oreillette que c’est une
chanteuse. Comme elle crie comme un bucheron, l’erreur est humaine.
A qui s’adresse dčs lors ce type d’album ? Aux
amateurs de grind et de death. C’est efficace, plutôt inspiré dans le style
(j’ai réussi ŕ enchainer tout l’album, c’est plutôt bon signe). Sur la durée,
ce ne sera pas un chef d’œuvre mais pour ceux qui veulent leur dose de baffes
dans la gueule, vous pouvez y aller sans problčme. Pour les autres qui
voudraient découvrir le style, achetez les derniers Napalm Death.
Heavy
Hardes Webzine (DE)
By Hannes
Published 14 July 2010
Rating: n/a
Die
Düsseldorfer Grobhorst-Kapelle Debt Of Nature besteht seit mittlerweile vier
Jahren und hat 2008 mit ihrem Erstling Dreams Kill On Command erste Achtungserfolge
einfahren können. 2009 verstärkte sich das Abrisskommando dann mit der
japanischen Sängerin Masae Dausend und kann damit nunmehr zwei hauptamtliche
Sänger und zwei Backing Vocals vorweisen, was man auf der aktuellen Langrille
Crush, Kill And Burn auch deutlich hören kann.
Wie vor
zwei Jahren gibt es einen amtlichen Mix aus Death Metal, Thrash, Grind- und
Hardcore, der alles andere als zimperlich rüber kommt. So weit so gut, für den
geneigten Kinderfresser könnte das durchaus etwas Schmackhaftes darstellen,
doch leider wirkt das Liedgut zumindest in der ersten Hälfte des Werkes recht
"ungelenk", irgendwie wollen die verschiedenen Zutaten da nicht
wirklich zusammenpassen. Das äußert sich in kaum nachvollziehbaren Breaks,
Passagen, die einfach nur mit Gewalt in die jeweiligen Songs gequetscht zu sein
scheinen und ähnlichen Kritikpunkten. Die richtigen Zutaten sind schon da und
auch die Dosierung könnte man durchaus als gelungen bezeichnen, doch leider hat
die Band beim Mischen der Bestandteile geschludert und nicht richtig umgerührt.
So kann das blutige Mahl anfangs nicht überzeugen und wirkt etwas unausgegoren.
Glücklicherweise gibt sich dies im Laufe der nicht unbeträchtlichen Spieldauer
so etwa ab der Hälfte und kann verlorenen Boden wieder gut machen, was aber an
den grundsätzlichen Kritikpunkten nicht viel ändert.
Dabei
gäbe es technisch gar nicht viel zu bemängeln. Die Band weiß mit ihren
Instrumenten umzugehen, die vielstimmigen Gesänge sind passend zur Musik
geraten und auch der Klang des Werkes kann als gelungen bezeichnet werden. Die
Spieldauer passt, das Cover ist nett anzusehen, das Gesamtpaket stimmt also,
was die reine Technikseite betrifft.
Nur schade, dass die Qualität der Stücke nicht durchgehend überzeugen kann, hier ist noch etwas Feinschliff von Nöten. Nun ja, kann ja noch werden...
Fury
Rocks Webzine (NL, English version)
By Wim van Grunsven
Published 08 July 2010
Rating: 59/100
If anyone in the canned greens
department feels he has mislaid some of the stock, it might pay to visit Debt
Of Nature in order to ask them if they have any clue. It sounds as if they have
used the cans to complete the drum kit. There, the biggest flaw of Crash, Kill
And Burn has been mentioned. The funny thing is that you only hear those tin
sounds when the guitarists aren’t playing full force.
Musically these Germans are like a trampoline, they bounce every which way.
Maybe I’m the only one, but my gut feeling tells me that these Germans want to
play every kind of thrash and death under the sun and are rolling the dice to
determine what the next kind of metal will be. As a result the songs lack any
kind of direction, even after several listening sessions.
It’s quite a feat to get Andy
Classen as a producer, but I honestly can’t grasp why he would want this album
on his cv. Their ideas are quite good at times, but you can’t help but thinking
that they only half know what they’re doing.
I do admit a lack of knowledge of the earlier material by Debt Of Nature, which
was self released, and I believe it if people say they have progressed
immensely. However, I have to make do with an album that makes me feel as if it
was a rush job. Let them first off listen to someone who will make them
understand that even in metal songs are written to be listened to. Maybe then
everything will fit as it should.
Fury
Rocks Webzine (NL, Dutch version)
By Wim van Grunsven
Published 06 July 2010
Rating: 59/100
Als er
iemand op de geblikte groente afdeling iets kwijt is, dan zou ik maar eens bij
Debt Of Nature gaan vragen of zij er iets vanaf weten. Het klinkt alsof ze die blikken
gebruikt hebben om het drumstel compleet te maken. Zo, hebben we meteen het
grootste euvel van de plaat te pakken. Het rare is alleen dat dit niet constant
hoorbaar is, alleen op de stukken waarbij de gitaristen even gas terug nemen.
Muzikaal zijn deze Duitsers net een springkussen, want dit gaat werkelijk alle
kanten op. Misschien ben ik wel de enige, maar ik heb toch stellig het gevoel
dat ze alle soorten thrash en death met elkaar willen vermengen en met een
dobbelsteen bepalen welke richting ze na het vorige weer op zullen gaan.
Daardoor zit er totaal geen lijn in de songs en krijg ik er zelfs na een aantal
luitserbeurten geen hoogte van.
Dat Andy Classen als producer hebben kunnen krijgen is best wel uniek, maar ik
snap werkelijk niet waarom de beste man deze baan op zijn cv wil hebben staan.
Want alhoewel de ideeën die ze hebben soms wel goed zijn, je krijgt steeds het
gevoel dat ze wat ze doen maar half beheersen.
Nu ben ik zelf niet bekend met het oudere materiaal van Debt Of Nature, dat ze
zelf uitgebracht hebben, en ik geloof kenners meteen als ze zeggen dat de band
enorm vooruitgegaan zijn. Edoch, ik moet het doen met een cd waarvan ik het
gevoel heb dat die veel te snel in elkaar gezet is. Laat eerst maar eens iemand
tegen de heren zeggen dat ook in de metal de songs geschreven worden om naar te
luisteren. Misschien dat dan alles op zijn plaats valt.
By Björn Backes
Published 18 July 2010
Rating: 90/100
Death-Metal-Underground-Blaupause
DEBT OF NATURE - schon mal
gehört? Falls nicht, selber Schuld - denn diese deutschen Nachwuchs-Deather
sollte man spätestens mit dem Release des neuen Albums "Crush, Kill And
Burn" ganz oben auf der todesmetallischen Einkaufsliste haben, so
brilliant, vielseitig und vor allem druckvoll die Band in den zwölf Tracks
ihres neuen Killereisens aufspielt. Das mächtige Gehacke in 'Masturbator
Generator', das gleich auf das spannungsvoll inszenierte Intro folgt, sollte
jedem Verfechter der alten amerikanischen Schule die Kinnlade an den Boden
reißen. Geschickte Tempowechsel, kleine technische Spielereien, eine nimmer
müde Lead-Axt und dazu ein Böllergroove, der jede Matte zum Rotieren bringen
wird: Das ist wohl genau das, was unter der symbolisschen Aussage 'Auftakt nach
Maß' stecken muss!
Fett, nein FETT, geht es
dann auch weiter: Der Titelsong beweist sich als brachiale Midtempo-Perle,
'Insalata Tarantula' ist der kultigste und beste Song, den SIX FEET UNDER nie
geschrieben haben, vielleicht sogar der Bandhit schlechthin, und mit thrashigen
Nuancen, wie sie in 'Nightmare Of The Fashion Whore' gleich mehrfach
aufblitzen, veredeln DEBT OF NATURE schließlich ein Death-Metal-Album, das vor
Lebendigkeit nur so strotzt.
Da neigt man nach einigen
Durchläufen auch schon einmal zur Verwertung redaktioneller Klischees, wenn man
vom besten Underground-Werk im Death-Metal-Sektor spricht, die Scheibe als das
abwechslungsreichste Genre-Album seit etlichen Monaten anpreist oder einfach
nur den Ideenreichtum anzupreisen, den die Jungs und ihre vorzüglich grunzende
Frontdame Masae Dausend in ihrem momentanen Dutzendwerk an den Tag legen. Doch
die Songs von "Crush, Kill And Burn" rechtfertigen jedwede Begeisterung
und Überschwenglichkeit, sei es nun im Hinblick aufs Songwriting oder auf die
Performance. Daher ist eigentlich auch schon jede Sekunde, die man mit diesem
Artikel verbringt, verschwendete Zeit, die man eigentlich in diesen Silberling
investieren sollte. So schmackhaft wie auf "Crush, Kill And Burn"
kann man sich Death Metal wirklich nur wünschen!
Anspieltipps: Masturbator
Generator, Insalata Tarantula, Nightmare Of The Fashion Whore, Caterpillar Walk
By Colin McNamara
Published 19 July 2010
Rating: 60/100
Debt of Nature are spawned out of Germany to deliver their take on thrash grindcore.
The music of their debut was considered genre defining and exciting to hear due
to their ability to deliver the intensity of grindcore with the catchiness of
thrash. As a result, their grindcore actually has sounded a bit better than the
mess that most bands put out these days in the way of senseless noise. Crush,
Kill and Burn tries to accomplish that upon the ear hole, delivering a
more intense performance than before, but in the process of trying to
annihilate the listener they seem to lose that magic that their debut had.
The album opens with an intro that will stun fans since it is simply piano and
not grindcore at all. Instead of leaping into the fire, Debt of Nature prefers
to draw their listeners out, and then explode right when they've got them
hooked. "Masturbator Generator" is just that exploder. The guitars
squeal away while drummer Kevin Siepmann demolishes his kit and the vocals roar
away, only they seem a bit faded in the background, therefore out of place.
It's pure intensity, but sadly also sounds a lot like the mediocrity that other
grindcore bands have been delivering lately. The title track features a bit
more melody than the rest and actually slows the tempo down at times rather
than just keeping on steamrolling with no break in between. "Insalata
Tarantula" has some interesting bass work, but the way the vocals grunt
and squeal away kind of overtakes the song and ruins the more technical bits. A
few tracks later "Blackguard" offers a new kind of crunch and
intensity compared to the other tracks, and "Peeping Tom" features a
wild solo that has more skill involved than the six other tracks put together.
While there are some thrash influences, Crush, Kill and Burn
unfortunately falls into the pit of 'mediocre grindcore.' It is intense, but at
some point all sounds the same and eventually becomes a headache from all the
relentless pounding. The Naplam Death influences are certainly still clear, but
the technical work of Dying Fetus and the catchy riffs are almost all but gone.
New fans will probably be better off listening to their debut album for
starters rather than this. Old fans will like this, but not as much as the
first album.
By Azagtoth
Published 14 July 2010
Rating: 90/100
BRIEF SUM: Each of the musicians play
their roles very well. Marcus Italiani and Simon Lukassek play extremely cruel,
face-grinding riffs and offer authentic headbanging rhythms. If you play these
songs at home, you will surely bring the place down in a short time.
Németország
kérés nélkül ontja magából a heavy-speed-power csapatokat, illetve a 80-as,
90-es években az európai thrash nagyágyuk is erről a területről indulva
hódították meg a világot. Tartok tőle, hogy a lemezismertetőm alanyai azzal a
nem elhanyagolható hendikeppel, amely a bőséges felhozatalnak és a promóciók
erőtlenségének számlájára írható, a széleskörű ismertség híján lesznek. Egy
szűk körben grandiózus dolgokat visznek végbe, amely az érdemükön nem ejt csorbát,
de mégis bosszantó érzés, hogy kevésbé tehetséges, ötletekben, megvalósításban
szegényebb csapatok nagyobb teret kapnak, szinte tenyéren hordozza őket a
média. De egy dilettáns jós beszéljen belőlem, s cáfoljanak rám a Debt Of
Nature tagjai, amennyiben a továbbiakban is tartják ezt a színvonalat.
Ha egy
zenekar ilyen nevekkel jelzi a hatásait, mint például a Napalm Death, Slayer,
Morbid Angel, Cannibal Corpse, akkor már nem gyengén körvonalazódik, hogy mire
számíthat az emberfia legalább egy teszt erejéig. Egyáltalán nem állíthatom,
hogy ezek a hatások, csak a tudatalatti, alkotói motivációban vertek bölcsőt.
Lényegében egy nagyon ötletes, finoman összefésült mixről van szó, (de a szó
pozitív értelmében), ami a banda egyéniségeinek köszönhetően összeáll egy
dögös, profi tálalású masszív anyaggá debtofnécsörösen. Mindegyik zenész
igencsak kitesz magáért. Marcus Italiani és Simon Lukassek bődületesen durva,
kegyetlen, arczúzó riffeket pengetnek. Igazi nyakizomláz idéző ritmusokat
szolgáltatnak. Odahaza, ha megdörrennek ezek a dalok, garantált, hogy a bútorok
amortizációja rövid időn belül megkezdődik. Nem beszélve a szomszédok
elmeállapotáról… Szóval súlyos, markáns talpalávalót szolgáltatnak a srácok. S
e mellé Stavro Kamari nyújt tökéletes asszisztenciát négyhúros hangszerével. A
keverést dicséri, hogy tisztán lehet hallani a basszer játékát, óriási
veszteség lenne lemaradni azokról a nagyszerűen megkomponált futamokról. Kevin
Siepmann pedig olyan figurákat ereszt meg a dobszerkója mögött, hogy a ritmushangszerek
szerelmeseinek orcáján a fültől fülig érő mosoly szinte beleég a fizimiskába.
Ráadásul az élvezeti értéket határozottan emeli a tökéletes sound. Minden egyes
hangszer, minden egyes hangja nyomot hagy a dobhártyánk legutolsó sejtjében is.
Persze a volume gomb hathatós segítségével… Eszem ágában sincs kihagyni a
vokalistákat, akikből van bőven. Marc Göhring, a banda ”alaphangja” mellett,
egy egzotikus hörgésfelelős található, aki a női extrém vokalisták kicsiny
táborát erősíti. Ő pedig nem más, mint Masae Dausend, akivel kapcsolatban sem
beszélhetünk szárnypróbálgatásról, mivel jó ideje hasonló stílusban alkotó
bandákban töltött be frontemberi pozíciót. 2009-től erősíti a csapatot,
akárcsak a Kevin Siepmann.
Egy
kellemes intróval nyit a lemez, amely megvezeti az embert, mert mire
beletemetkezik a dallamok keltette hangulatba, máris disszonáns módon veri
orrba a mindenféle átmenet nélkül induló Masturbator Generator. És innentől
kezdve nincs kegyelem, nincs megállás. Jobbnál jobb dalok érkeznek sorban, de
mindközül számomra a legjobbak az Insalata Tarantula, az Eisenfresser, a
Blackguard és a Catepillar Walk. Ami nagyon fontos erény, hogy változatos,
ugyanakkor folyamatosan magasan tartott minőséggel prezentált tételek alkotják
az albumot. Mindegyik szám önmagában is ütős, de együtt egy lemezen, igazi
gyilkos anyagot eredményez.
Az
biztos, hogy a Debt Of Nature nem fog történelmet írni, de szégyenben sem fog
maradni. Legalábbis ezzel a lemezzel garantáltan. Görcsmentes, ötletgazdag zenészek
élvezetes játékát hallgatni mindig öröm. Sőt, ha még ezek mellet brutálisak is
tudnak maradni, az már csak keveseknek megy. De ők nem kötöttek
kompromisszumokat, megtartották minden alapvető elemét egy igazán jó lemeznek,
anélkül, hogy az bármelyik rovására ment volna. Nem beszélve arról, hogy igazán
szórakoztató a Crush, Kill And Burn, egy valódi adrenalinpumpa, tele
headbangelős számokkal. Ezt a bandát élőben is szívesen megtekinteném, mert a
fazonok sem hétköznapiak…
By Fernando
Published 20 July 2010
Rating: n/a
Weight and velocity in several levels define
the Death Thrash Metal sonority of third album of the Debt of Nature, maintaining
in the twelve tracks rustic sonorities, primitive elements and few distinct
influences from other styles, but always prevailing Death Metal and Thrash
Metal as main influences... and pretexts to sound primitive, technical and
savage. The instruments timbre and the vocal line are Death Metal, the sonorous
structure has velocity in several levels and the weight a lot of variations.
The structure Thrash Metal sounds very well in the sonority Death Metal of the
songs, therefore the sounds are in constant changes, melting the styles in
proportional measures of sonorous insanities of high quality. "Crush, Kill
and Burn" is a technical album, but it is not a technique with complicated
exaggerations or alien sonic metamorphoses. The album technique consists in
sounding at limits of Death Metal and Thrash Metal, melting the two styles
through logical sonorities and adding some elements Grind and few elements
Heavy Metal that provide excellence at the final result of the songs. Heavy,
loud, primitive and speedy! Great work! I recommend!
Digg
Webzine (BE)
By Stijn Van Hees
Published 21 July 2010
Rating: 3.5/5
Voor Digg*ers van: Dark Angel, Napalm Death, Thanatos.
Komt het door het zomerse weer? Door de overdaad aan voetbal en koers? Door de
op handen zijnde jaarlijkse hoogmis van het cultureel verantwoord zwelgen,
Gentse Feesten genaamd? Waarschijnlijk hebben ze er alle drie wel hun aandeel
in dat ik de laatste week wat loom was als het op recenseren aankomt. Nu,
gedaan daarmee: Debt of Nature blaast alle slaperigheid en zomerse nonchalance
keihard uit m'n systeem.
Hun tweede langspeler - met de weinig subtiele titel 'Crush, Kill and Burn' -
is namelijk een hondsbrutaal en retestrak potje extreme metal. Deze Duitsers
kennen hun klassiekers en scoren met die bagage in hun rugzakje even vlot als
de spelers van de Mannschaft op het afgelopen WK. In die rugzak vinden we zeker
wel een paar platen terug van Napalm
Death maar uiteraard ook wat Teutoonse Thrash zoals Kreator en Europese death metal van een Bolt Thrower of Pestilence.
Tja, dat is natuurlijk het nadeel van dit soort platen. Hoe graag ik het ook
zou laten deze recensie is niet te schrijven zonder een handvol verwijzingen
naar andere (oudere) bands. Da's geen schande, niet iedereen kan Devin Townsend of Ihsahn heten, dat
zou trouwens ook niet goed zijn voor de metalgemeenschap. Soms moeten de haren
los en wild in het rond gezwierd worden. En óf je dat kan bij Debt of Nature.
Na een overbodige Wagneriaanse intro barst direct de hel los op 'Masturbator Generator'.
Een brutaal grindcore getint nummertje waarin het gebruik van twee grunters (van verschillend geslacht) flink
wordt uitgespeeld. Dat doen ze echter niet overal en op de meeste nummers is het
niet te zeggen of er nu één dan wel twee stemmen meebrullen. Daaropvolgend
krijgen we het titelnummer dat opvalt door de tempoversnellingen en de
onmiskenbare groove, die de niet-blasttrofen hebben.
Meer groove is er bijvoorbeeld in 'Insalata Tarantula' (wat zouden ze hiermee
bedoelen, tarantula-salade, niet op het menu bij de doorsnee afhaal Italiaan).
'Eisenfresser' begint dan weer erg traag met dreigende grunts en een jankende
gitaar, vooraleer ook deze trackweer uitgroeit tot een spannende grindcorebeuker
met opvallend gitaarwerk. Dat is wel vaker het geval: niet alle nummers
bevatten solo's maar als ze er zijn, zijn het wel goede. Evenzo voor de riffs:
het zijn niet altijd de meest originele, maar er zit wel vaak een frivoliteitje
of een tempowisseling in om de tracks spannend houden.
De meeste nummers hebben trouwens een herkenbare strofe- en refreinstructuur,
en dat gaat goed samen met de sporadische technische uitstapjes van de
gitaristen. Om kort te gaan, de nummers zijn best herkenbaar. Wanneer het na
ruim 20 minuten beuken toch tot een punt dreigt te komen dat het album naar
eenheidsworst gaat smaken, serveert men ons met 'Nightmare of the Fashion
Whore' een wat melodieuzer nummer afgekruid met Scandinavische melodie. Waarna
er weer verder afwisselend gehakt, gebeukt en gemalen wordt. 'Catterpillar
Walk' bijvoorbeeld haalt met zijn trage tempo en Pantera-achtige groove nog een
keer de botte sloophamer boven.
Moest het nog niet duidelijk zijn: 'Crush, Kill and Burn' is een erg genietbaar
en redelijk afwisselend album. De band heeft duidelijk zijn invloeden, wijkt
nauwelijks af van dat gekozen pad, maar weet er wel voldoende spannende en
unieke nummers mee te maken. Meestal overstijgen die nummers de clichés van het
genre zonder de ongeschreven regels met voeten te treden. Dikke meevallers zijn
bovendien dat ze een goede studio hebben uitgekozen en nog belangrijker, dat ze
verdomd strak spelen.
Debt of Nature bestaat duidelijk niet uit beginnelingen. Dat is ook te horen
aan het feit dat er geen misplaatste toetsen of cleane zang opduiken. Gelukkig
maar. Ben je dus een verwoed beluisteraar van bovengenoemde bands of van meer
hedendaagse dingen als Misery Index of Legion of The Damned, doe jezelf, deze band en het sympathieke Hollandse Deity Down
label een plezier en zet deze op je zomerse metalplaylist.
By Martin Harris
Published 22 July 2010
Rating: n/a
I’m not quite sure how this German bands label or themselves has
come up with their band comparison, influence or mix of Napalm, Bodom and Dying
Fetus as to me this album is just deathrash. Granted there is the odd Fetus
like guitar inflection but this is closer to bands like Carnal Forge or
Seregon. Don’t get me wrong I did enjoy “Crush, Kill & Burn” as a thrash
metal slab with some deathly beats added for intensity and power as the opening
track “Masturbator Generator” ably demonstrates. The title track has some
machine gun like blasts which come across as clumsy and an afterthought rather
than an integral part of the song. The double bass is clicky but forms that
bounce melody that many modern acts seem to add to their music these days.
At times I felt the riffs were a little pedestrian and sluggish
in places which give me a reason to suggest that this band has touches of
Pantera in their influences, especially on “Insalata Tarantula”. “Eisenfresser”
is a much more aggressive track but even here there is a lack of focus as
though the guys in the band have not fully decided on which direction to go in.
The straight ahead thrash workout of “Why I Hate” feels better and has a direct
in your face approach. The production style is a touch tinny for my liking but
is crystal clear and punchy, a facet many modern thrash acts seem to favour,
not me though. This band has tons of ideas but as the cliché goes it lacks the
execution to achieve the desired effect necessary on the listener. As I said
previously I did enjoy this album for its riffs and melodies but with 2010
churning out some great albums this will need some serious promotion and
airplay for it to catch on. My advice would be to cut the song lengths, change
the production style and focus on one particular style or genre, but that’s
just me. Worth checking out on myspace for a listen so here’s the link for it. http://www.myspace.com/debtofnaturemetal.
By Chris
Published 24 July 2010
Rating: n/a
Debt of Nature is in 2006 in Duitsland ontstaan als een samenraapsel
van muzikanten uit diverse muzikale achtergronden. Juist die diversiteit zorgde
voor het gemeenschappelijke doel van de band: of Debt
of Nature zou uitgroeien tot iets bijzonders, of de
band zou al snel weer uit elkaar vallen. Dat laatste is in elk geval niet
gebeurd, met Crush, Kill and Burn zijn ze inmiddels toe aan hun derde werkstuk
na een eerdere EP en eigen release cd. En dat eerstgenoemde optie bewaarheid is
geworden zou ik nou ook weer niet willen beweren. Hoewel Crush, Kill and Burn een
prima beluisterbaar product is geworden, is Debt of Nature geen band met
uitzonderlijke kwaliteiten te noemen.
Wat wel interessant is om te horen op deze cd is de veelvoud aan muzikale invalshoeken
van de band, die ook allemaal voorbijkomen. Zo horen we invloeden uit de
(Duitse) thrash metal, Europese death metal, maar ook flitsen grind- en meer
moderne metalcore. Ook in vocaal opzicht wordt er uit diverse vaatjes getapt,
maar liefst vier van de zes bandleden mogen met enige regelmaat iets in de
microfoons brullen. Met daarbij hoofdrollen voor zowel een mannelijke als een
vrouwelijke grunter. Gooi dit alles op een hoop en je krijgt Crush, Kill and
Burn van Debt of Nature. Ach nee, dat is wat te simplistisch gesteld. Laat ik
maar even een paar nummers uitlichten die de verschillende kanten van Debt of
Nature laten horen.
De cd begint overigens met een “klassiek” intro: piano, strijkers, dat werk.
Een intro dat naadloos overgaat in de brute opener Masturbator Generator. Sorry
voor die titel trouwens, daar kan ik ook niks aan doen. Er komen er overigens
nog wel een paar merkwaardige voorbij. Maar goed, deze opener zet behoorlijk de
toon voor de cd: een snelle korte rampestamper in de hoogste versnelling. Voer
voor liefhebbers van blastbeats en andere snelheidsduivels. Het navolgende
titelnummer opent met een Slayer-iaanse riff, waarna ook de snelheidskraan weer
lustig wordt opengedraaid. Gaande dit nummer komen we gelukkig wat meer
tempowisselingen tegen. De lijn van afwisselend mid tempo thrash stukken en
snelle, agressieve, naar grind neigende snelle passages wordt naarmate de cd
vordert goed doorgetrokken.
Mijn persoonlijke favoriet van Crush, Kill and Burn is Insulata Tarantula (ik
heb trouwens geen idee of ik dit bij de lokale Italiaan zou kunnen bestellen).
Dit voor Debt of Nature begrippen lange nummer kent wel de meeste afwisseling
en vooral groove van de hele cd. Een heerlijke lompe logge riff siert dit
werkstukje behoorlijk op. Ook het later op dit schijfje volgende Caterpillar
Walk tapt uit dit vaatje en juiste de wat tragere, loggere passages zorgen voor
de broodnodige variatie tussen het overheersende uptempo geweld.
Al met al levert Debt of Nature met Crush, Kill and Burn een behoorlijk
genietbaar schijfje af. Ondanks overheersing van het hoge tempo, blastbeats en
grind stukken, verveelt het schijfje niet gauw dankzij de overige muzikale
invloeden. Het is duidelijk dat we hier te maken hebben met ervaren muzikanten,
de boel is lekker strak ingespeeld, en dat lijkt me met de snelheden die af en
toe gehaald worden nou niet bepaald een vanzelfsprekendheid. Het enige jammere
vind ik zelf dat ondanks de diversiteit in stijlen die als basis dienen voor
Debt of Nature, de band eigenlijk zelden echt origineel voor de dag komt. Goed
beschouwd blijft de band steken bij het eenvoudigweg mixen van reeds bestaande
genres, zonder er zelf iets aan toe te voegen. Wellicht wordt dat nog bewaard
voor een volgende release?
By Vincent Breemersch
Published Rock Tribune Magazine July/August 2010,
page 54
Rating: 68/100

Lords Of
Metal Webzine (NL, English version)
By Nima
Published 01 August 2010
Rating: 79/100
file
under death
metal / grindcore
Nima: I
hadn’t heard of this band before and initially I though this was the band’s
debut album. However, Debt Of Nature has already released an EP in 2007 and a
full-length album in 2008. Having heard ‘Crush, Kill And Burn’, I can only hope
that those outputs will be re-released eventually.
The album starts with a very misleading piano intro that makes me
believe that I’m dealing with some melodic (death) metal band. Fortunately the
band proves me wrong as soon as they blast out of the speakers with
‘Masturbator Generator’ with a delight full aggressive death metal attack,
which initially reminds me of Cannibal Corpse and Dying Fetus with a thrashy
edge. The further the album marches on, the more the name Napalm Death comes in
mind and the names Terrorizer, ancient Grave and also a bit of Autopsy in
continuance to that. This combination of course varies from high-speed drum
assassination, fast riffing and lunatic screams, to heavy mid-versatile.
‘Crush, Kill And Burn’ has also become a highly guitar-oriented album and
constantly the band treats us to catchy riffs and great solos. Andy Classen’s
powerful production (Stage One Studio) sees to it that the sound is not too
chaotic and despite the many old-school influences, the album doesn’t sound
outdated for a second. Instrumentally these gentlemen don’t drop any stitches
and the aggressive vocals of both the front man Marc Göhring as the front woman
Masae Dausend sound powerful. We are definitely dealing with a group of
talented and motivated musicians here.
Although not all tracks are equally convincing and every once in a
while the music threatens to lose my attention, ‘Crush, Kill And Burn’ doesn’t
have any real weak moments and has become an album that would appeal to fans of
powerful, deat metal, grindcore, crust and extreme thrash.
Lords Of Metal
Webzine (NL, Dutch version)
By Nima
Published 01 August 2010
Rating: 79/100
archiveer
onder death
metal / grindcore
Nima: Van deze band had ik nog nooit eerder
gehoord en dacht aanvankelijk dat het hier om hun debuut album ging. De band
heeft echter in 2007 al een EP en in 2008 een langspeler uitgebracht, beide in
eigen beheer. En na het beluisteren van ‘Crush, Kill And Burn’ kan ik enkel
zeggen dat ik hoop dat die releases ooit opnieuw worden uitgebracht.
De plaat begint met een erg misleidende piano-intro en heel even denk ik dat we
met een melodieuze, progressieve (death) metal band te maken. Gelukkig word ik
gelijk daarna met ‘Masturbator Generator’ op mijn plek gezet en word ik
overrompeld door een stevig potje harde death metal die me in eerste instantie
doen denken aan Cannibal Corpse en Dying Fetus met een scherp thrash randje.
Naar mate de plaat vordert komt echter de naam Napalm Death steeds vaker
omhoogdrijven en daarmee ook vergelijkingen met Terrorizer, oeroude Grave en
mindere mate ook Autopsy. Deze combinatie varieert uiteraard van moordende
drums, snelle riffs en geflipt gekrijs tot zware mid-tempo gitaren, technisch
gepingel en diepe grunts en maakt de nummers behoorlijk veelzijdig en
afwisselend. ‘Crush, Kill And Burn’ is bovendien een behoorlijke “gitaarplaat”
geworden en we worden regelmatig getrakteerd op pakkende riffs en sterke
solo’s. De krachtige productie van Andy Classen (Stage One Studio) heeft er
daarnaast voor dat het geheel niet al te chaotisch overkomt en ondanks de
ouderwetse invloeden, toch behoorlijk hedendaags klinkt. Bovendien laat men
instrumentaal geen steekjes vallen en de agressieve zang van zowel zanger Marc
Göhring als zangeres Masae Dausend klinken krachtig. We hebben hier dan ook met
een stel getalenteerde en gemotiveerde muzikanten te maken.
Hoewel niet alle nummers mij evenveel weten te overtuigen en band hier en daar
mijn aandacht dreigt te verliezen, heeft ‘Crush, Kill And Burn’ niet echt
zwakke momenten en is een plaat geworden die zowel fans van stevige death
metal, grindcore, crust en extreme thrash zal aanspreken.
Heavy
Impact Webzine (IT)
By Andrea Angelino
Published 06 August 2010
Rating: 75/100
Ed ecco quella che č una vera e propria sorpresa sonora di questa
prima metŕ del 2010. Sto parlando di “Crush,
Kill and Burn” dei tedeschi Debt of Nature. La proposta sonora di questi terroristi č perfettamente
riassunta dal titolo del disco, che esplica perfettamente il mood di fondo del
lavoro tutto, un lavoro assolutamente devastante che fa propria tutta una multi
direzionalitŕ estrema tanto da contemplare: Death Metal, Thrash, Grind, Crust
ed ogni deformazione possibile in campo estremo.
E dire che
al momento di iniziare l’ascolto dell’album sono rimasto piuttosto perplesso
(conoscendo la band) di udire le delicatissime e sognanti note di piano
dell’intro, ma allo sfumar di queste si č palesato il primo diretto allo
stomaco, quella “Masturbator Generator” che č summa di flagellazione ed estremo
rimando a movimenti grind alternati ad un chorus dalla esplosiva carica groove.
Una delle particolaritŕ della band č una attitudine totalmente disincantata e
votata unicamente ad annichilire l’ascoltatore, non vi sono pretese riflessive,
criticismo o quel prendersi troppo sul serio che spesso rende le proposte poco
credibili.
I Debt of
Nature sono votati pienamente al verbo estremo e come tali posso permettersi di
dare sfoggio ad un crogiolo di influenze, cosě come accade nella funambolica
“Insalata Tarantula” sei minuti da puro incubo per ogni detrattore delle
sonoritŕ in esame, sei minuti in cui i repentini ribaltamenti di ottica
strumentale si fanno fautori di ritmiche soffocanti che ricordano gli Autopsy e
che un momento dopo sono alla ricerca di una essenza minimalista dal piglio
grindcore/crust, fino a sfociare in velocissime dialettiche dal buon piglio
tecnico che ricordano i Necrophagist.
Un lavoro
personale, curatissimo, efficace. Grezzo come un pezzo di carne marcescente e
trascinante come il piů caotico dei mosh. E se a fine ascolto dai vostri
padiglioni auricolari farŕ capolino qualche zampillo di sangue, non
sorprendetevi.
Visit
Debt Of Nature on the web:
Debt
Of Nature MySpace

Deity Down Records Home
Deity Down Records (c) 2006-2010
